Pride 2026
Pride gaat over zichtbaarheid, acceptatie en jezelf kunnen zijn. Bij Youz geloven we dat iedereen de ruimte moet voelen om zichzelf te laten zien, op het werk én daarbuiten.
🏳️🌈In aanloop naar Pride Amsterdam op 1 augustus delen collega's van Youz die meevaren op de Pride-boot van Parnassia Groep hun persoonlijke verhaal. Verhalen over wie ze zijn, wat hen heeft gevormd en waarom Pride voor hen belangrijk is. Door ervaringen te delen, leren we elkaar beter kennen en maken we ruimte voor verschillen.
Pride 2026 – Het verhaal van Eefje Kelder - ‘Je mag trots zijn op wie je bent.’
In augustus vaart Eefje Kelder mee met de boot van Parnassia Groep in Amsterdam. Eefje werkt bij de afdeling preventie van Youz en is al bijna 25 jaar verbonden aan de organisatie. Voor haar draait Pride om aandacht voor de queer community en om zichtbaar te blijven in een tijd waarin acceptatie niet vanzelfsprekend is.
“We zijn er nog niet en daar heb je mee te dealen. We gaan niet weg.”
We gaan niet weg
Volgens Eefje denken veel mensen dat alles in Nederland al goed geregeld is. ‘We waren het eerste land met het homohuwelijk en zeker in de jaren negentig was de sfeer dat iedereen moet kunnen zijn wie die wil zijn,’ vertelt ze. ‘Maar los van het feit dat we er toen ook al niet waren, is er de laatste tien, twintig jaar echt weer een verharding gekomen richting de queer community.’
Lees het hele verhaal van Eefje
Juist daarom vindt ze het belangrijk dat Pride er is, als viering en als een duidelijk signaal. ‘Je mag trots zijn op wie je bent. Helaas zijn de reacties vanuit de omgeving, de maatschappij en de politiek nog steeds vaak grimmig. In Nederland, maar ook wereldwijd. Zolang dat er is, hebben we Pride nodig. We gaan niet op de achtergrond zitten en onze mond houden.’
Last van de schouders
Zichtbaarheid raakt ook aan haar eigen leven. Eefje is biseksueel, heeft een transgender zoon en werkt veel met queer en trans jongeren. Door die persoonlijke betrokkenheid kan ze in haar werk soms sneller aansluiten bij jongeren en ouders. ‘Ik ben misschien zelf niet transgender, maar mijn kind is dat wel. We hebben dat proces meegemaakt vanaf dat hij een jaar of acht, negen was. Dat praat zoveel makkelijker. Je ziet in veel gevallen echt een soort last van de schouders van jongeren vallen, zo van: oh wat fijn, ik hoef niet alles uit te leggen.’
Juist daarom wil ze zich uitspreken, voor haar zoon en voor de jongeren met wie ze werkt. ‘Ik wil gewoon dat mijn kind gelukkig is,’ zegt ze. ‘En ik hoop dat volgende generaties minder te maken krijgen met pesten en buitensluiting.’
Een warm bad
De ruimte om jezelf te kunnen zijn, ervaart ze ook op haar eigen werkplek. ‘Ik heb echt het leukste team van de wereld,’ zegt ze. ‘Iedereen mag zijn wie die is en liefde voelen voor wie die wil. Dat is niet eens een onderwerp van gesprek, in de meest positieve zin van het woord.’
Dat betekent niet dat iedereen alles meteen hoeft te weten. Vragen stellen mag, ook als die misschien onhandig zijn. ‘Domme vragen stellen mag,’ zegt ze. ‘Zolang er maar de wil is om te leren en het goed te doen.’ In de praktijk weten collega’s haar regelmatig te vinden met vragen over jongeren, oudergesprekken of de beste aanpak. ‘Ik heb echt geluk. Het is hier een warm bad.’
Kleine signalen, groot verschil
Wat ze op haar eigen afdeling ervaart, zou ze graag breder terugzien: steun die niet stil blijft, maar zichtbaar wordt. ‘Ik zou het mooi vinden als we een tikkeltje activistischer kunnen zijn. Doe die extra button op of plak een sticker van een regenboog op je telefoon.’
Deze kleine signalen kunnen al laten zien dat iemand bij je terechtkan. Een regenboog in je digitale handtekening of een pen met regenbooglogo kan al veel betekenen. Ook collega’s aanspreken hoort daarbij, juist als een opmerking misschien niet kwetsend bedoeld is, maar wel op die grens ligt. ‘Durf dan te zeggen: dit is niet oké,’ zegt Eefje.
Meer vlaggen
Die zichtbare steun gaat voor haar verder dan de werkvloer. Tijdens een overleg in Den Haag ging het over regenboogvlaggen die werden weggehaald en bankjes die werden beklad. Voor haar is dat geen reden om te stoppen, maar juist om door te gaan. ‘Zolang vlaggen worden neergehaald en bankjes worden beklad, betekent dat dus dat we het moeten blijven doen,’ zegt ze. ‘We moeten niet gaan toegeven.’
Daarmee is Pride voor Eefje geen tijdelijk gebaar, maar een blijvende oproep om zichtbaar te zijn. ‘We zijn er nog niet,’ zegt ze. ‘En daarmee wil ik niets afdoen aan hoe ver we al zijn gekomen, dat is fantastisch. Maar we moeten ons er met elkaar voor blijven inzetten.’ Juist daarom mogen er wat haar betreft alleen maar meer vlaggen komen. ‘Je haalt er één neer, we hangen er twee op.’
Dit verhaal maakt deel uit van een reeks portretten van collega's die meevaren op de Pride-boot van Parnassia Groep.
Pride 2026 – Het verhaal van Ireen Bakker - Ireen viert dat iedereen welkom is zoals die is
Elk jaar staat Ireen Bakker langs de grachten in Amsterdam. Tussen de muziek, kleuren, boten en mensen voelt ze liefde, vrijheid en verbinding. Dit jaar kijkt ze niet vanaf de kant toe, maar vaart ze zelf mee tijdens de Canal Parade. Namens Youz, waar ze werkt als kinder- en jeugdpsycholoog.
‘Dat we de liefde vieren en dat je viert wie je bent.’
Geen hokjes
Voor Ireen voelt Pride als een viering van vrijheid en liefde. ‘Het gaat erom dat we vieren dat we vrij zijn en dat we de liefde vieren,’ zegt ze. ‘En dat je viert wie je bent.’ Zelf is Ireen panseksueel. Dat betekent voor haar dat gender niet uitmaakt en dat liefde niet in één hokje past. ‘Voor mij gaat het echt om de mens,’ vertelt ze. ‘Ik val op een ziel van iemand.’
Lees het hele verhaal van Ireen
Juist omdat liefde voor haar niet in één hokje past, voelt Pride als een plek waar die vrijheid zichtbaar wordt.
Jezelf laten zien
Dat Ireen dit jaar meevaart, voelt voor haar als een droom die uitkomt. ‘Ik wilde echt altijd al op zo’n boot staan,’ zegt ze. Dat ze dit namens Youz doet, maakt het extra bijzonder. ‘Het combineert twee dingen die heel dichtbij mijn hart liggen,’ vertelt ze. ‘Wie ik als mens ben en wie ik als psycholoog ben.’
Op de boot wil ze vooral uitstralen dat iedereen er mag zijn. Ongeacht seksuele oriëntatie, afkomst, neurodiversiteit of alles wat iemand uniek maakt. ‘Ik vind het heel belangrijk dat kinderen en jongeren ook voorbeelden zien van mensen die zichzelf durven zijn,’ zegt ze.
Psycholoog en mens
Die zichtbaarheid gaat voor Ireen verder dan de boot. Ook in haar werk neemt ze iets van zichzelf mee omdat dat ruimte kan geven aan de ander. ‘Naast dat ik psycholoog Ireen ben, ben ik ook echt mens Ireen,’ vertelt ze. Soms deelt ze iets over zichzelf, bijvoorbeeld wanneer jongeren zoeken naar woorden voor hun gender, identiteit of het gevoel anders te zijn. ‘Ik ga daar met een open blik in,’ vertelt ze. ‘Ik geef ze het gevoel dat het bij mij allemaal oké is en dat je ook niet per se hoeft te weten wie je bent.’
Juist als kinderen, jongeren of ouders merken dat ze niet hoeven te voldoen aan verwachtingen van anderen, ziet Ireen wat voor verschil dat maakt. ‘Dan kunnen ze echt tot bloei komen,’ zegt ze. ‘Dat ze ontdekken dat ze goed zijn zoals ze zijn.’
Een open blik
Die ruimte om jezelf te mogen zijn, ervaart Ireen niet alleen in het contact met cliënten, maar ook op haar eigen werkplek. Ze ervaart dat collega’s interesse tonen, vragen stellen en openstaan voor wat ze misschien nog niet kennen. ‘Ik voel hier de ruimte om te laten zien wie ik ben en wat mij heeft gemaakt tot wie ik ben.’
“Verbinding ontstaat als we elkaar ontmoeten zonder oordeel.”
Die ruimte wil Ireen ook aan anderen geven. In haar werk, maar net zo goed in het dagelijks contact met anderen. Inclusie is voor haar iets wat begint met echt luisteren, nieuwsgierig blijven naar iemands verhaal en geen aannames doen. ‘Ik denk dat er pas echt verbinding kan ontstaan als iemand merkt dat we elkaar ontmoeten zonder oordeel,’ zegt ze.
Niemand zoals jij
Jezelf laten zien is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Ireen ziet soms kinderen en jongeren die een grote last met zich meedragen. ‘Het vraagt heel veel moed voor kinderen om zichzelf te laten zien,’ zegt Ireen. Juist daarom vindt ze het belangrijk dat die moed niet alleen bij hen ligt. Ook de mensen om hen heen kunnen daarin iets betekenen door te luisteren, ruimte te maken en te laten voelen dat je welkom bent zoals je bent.
“Jij bent de enige jij die er is.”
Voor Ireen komt dat allemaal samen in Pride: dat warme, vrije gevoel dat je jezelf van binnen en van buiten mag laten zien. Dat je mag vieren wie je bent en dat liefde gevierd mag worden in alle vormen waarin die bestaat. ‘Er is niemand zoals jij,’ zegt ze. ‘Jij bent de enige jij die er is. En dat is super bijzonder.’
Dit verhaal maakt deel uit van een reeks portretten van collega's die meevaren op de Pride-boot van Parnassia Groep.