Dat we de liefde vieren en dat je viert wie je bent.
Ireen viert dat iedereen welkom is zoals die is
Elk jaar staat Ireen Bakker langs de grachten in Amsterdam. Tussen de muziek, kleuren, boten en mensen voelt ze liefde, vrijheid en verbinding. Dit jaar kijkt ze niet vanaf de kant toe, maar vaart ze zelf mee tijdens de Canal Parade. Namens Youz, waar ze werkt als kinder- en jeugdpsycholoog.
Geen hokjes
Voor Ireen voelt Pride als een viering van vrijheid en liefde. ‘Het gaat erom dat we vieren dat we vrij zijn en dat we de liefde vieren,’ zegt ze. ‘En dat je viert wie je bent.’ Zelf is Ireen panseksueel. Dat betekent voor haar dat gender niet uitmaakt en dat liefde niet in één hokje past. ‘Voor mij gaat het echt om de mens,’ vertelt ze. ‘Ik val op een ziel van iemand.’
Juist omdat liefde voor haar niet in één hokje past, voelt Pride als een plek waar die vrijheid zichtbaar wordt.
Jezelf laten zien
Dat Ireen dit jaar meevaart, voelt voor haar als een droom die uitkomt. ‘Ik wilde echt altijd al op zo’n boot staan,’ zegt ze. Dat ze dit namens Youz doet, maakt het extra bijzonder. ‘Het combineert twee dingen die heel dichtbij mijn hart liggen,’ vertelt ze. ‘Wie ik als mens ben en wie ik als psycholoog ben.’
Op de boot wil ze vooral uitstralen dat iedereen er mag zijn. Ongeacht seksuele oriëntatie, afkomst, neurodiversiteit of alles wat iemand uniek maakt. ‘Ik vind het heel belangrijk dat kinderen en jongeren ook voorbeelden zien van mensen die zichzelf durven zijn,’ zegt ze.
Psycholoog en mens
Die zichtbaarheid gaat voor Ireen verder dan de boot. Ook in haar werk neemt ze iets van zichzelf mee omdat dat ruimte kan geven aan de ander. ‘Naast dat ik psycholoog Ireen ben, ben ik ook echt mens Ireen,’ vertelt ze. Soms deelt ze iets over zichzelf, bijvoorbeeld wanneer jongeren zoeken naar woorden voor hun gender, identiteit of het gevoel anders te zijn. ‘Ik ga daar met een open blik in,’ vertelt ze. ‘Ik geef ze het gevoel dat het bij mij allemaal oké is en dat je ook niet per se hoeft te weten wie je bent.’
Juist als kinderen, jongeren of ouders merken dat ze niet hoeven te voldoen aan verwachtingen van anderen, ziet Ireen wat voor verschil dat maakt. ‘Dan kunnen ze echt tot bloei komen,’ zegt ze. ‘Dat ze ontdekken dat ze goed zijn zoals ze zijn.
Een open blik
Die ruimte om jezelf te mogen zijn, ervaart Ireen niet alleen in het contact met cliënten, maar ook op haar eigen werkplek. Ze ervaart dat collega’s interesse tonen, vragen stellen en openstaan voor wat ze misschien nog niet kennen. ‘Ik voel hier de ruimte om te laten zien wie ik ben en wat mij heeft gemaakt tot wie ik ben.’
Verbinding ontstaat als we elkaar ontmoeten zonder oordeel.
Die ruimte wil Ireen ook aan anderen geven. In haar werk, maar net zo goed in het dagelijks contact met anderen. Inclusie is voor haar iets wat begint met echt luisteren, nieuwsgierig blijven naar iemands verhaal en geen aannames doen. ‘Ik denk dat er pas echt verbinding kan ontstaan als iemand merkt dat we elkaar ontmoeten zonder oordeel,’ zegt ze.
Niemand zoals jij
Jezelf laten zien is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Ireen ziet soms kinderen en jongeren die een grote last met zich meedragen. ‘Het vraagt heel veel moed voor kinderen om zichzelf te laten zien,’ zegt Ireen. Juist daarom vindt ze het belangrijk dat die moed niet alleen bij hen ligt. Ook de mensen om hen heen kunnen daarin iets betekenen door te luisteren, ruimte te maken en te laten voelen dat je welkom bent zoals je bent.
“Jij bent de enige jij die er is.”
Voor Ireen komt dat allemaal samen in Pride: dat warme, vrije gevoel dat je jezelf van binnen en van buiten mag laten zien. Dat je mag vieren wie je bent en dat liefde gevierd mag worden in alle vormen waarin die bestaat. ‘Er is niemand zoals jij,’ zegt ze. ‘Jij bent de enige jij die er is. En dat is super bijzonder.’
Dit verhaal maakt deel uit van een reeks portretten van collega's die meevaren op de Pride-boot van Parnassia Groep.