‘Eerst nog even langs Maylo’
Wie in behandeling is bij Youz Oss, komt liever niet op donderdag. ‘Want dan is Maylo er niet.’ Nee, dit gaat niet over een behandelaar; Maylo is de kantoorhond. Zijn baasje Marloes, secretaresse bij Youz, omschrijft haar labradoodle als rustig, speels en een echte ‘mensenhond’. Sommige cliënten komen speciaal eerder om met hem te knuffelen.
Het begon met een praktisch idee: als Maylo mee kon, hoefde Marloes tussen de middag niet naar huis. “En dat pakte verrassend goed uit”, lacht ze. “Meestal ligt Maylo in zijn mand. Als mensen binnenkomen, komt hij er bijna altijd uit om hen te begroeten. En wanneer hij aandacht wil? Nou, dat merk je. Dan raakt hij je met zijn pootje aan. Stop je met knuffelen, dan komt dat pootje weer.”
Als secretaresse ziet Marloes iedereen voorbijkomen: de kinderen en jongeren die behandeling volgen en hun ouders. Soms valt haar op hoeveel er in die tijd is veranderd. Een jongere die aanvankelijk erg teruggetrokken binnenkwam, loopt maanden later vrolijker en zekerder de deur uit. “Dat vind ik heel mooi om te zien. Dan denk ik: wauw.”
‘Maylo lijkt het aan te voelen’
Marloes hoeft niet lang na te denken over bijzondere voorbeelden met Maylo. Een cliënt die vaak te laat kwam, verscheen voor Maylo ineens wel op tijd. Het liefst tien minuten eerder om nog even te knuffelen. Of iemand die tijdens de IQ-test even de kamer uit liep om bij Maylo tot rust te komen.
Marloes: “Hij lijkt het ook aan te voelen wanneer hij nodig is in de behandelkamer. Een collega was in gesprek met een cliënt die hoog in haar emotie zat. Maylo krabde met zijn pootje tegen de deur aan, zo van: ‘Hallo, hier ben ik.’ Eenmaal binnen, ging hij bij haar zitten en liet zich rustig aaien. Volgens mijn collega zakte daardoor de spanning bij het meisje.”
Ook een meisje dat haar moeder had verloren, kreeg steun van Maylo. “De behandelaar kwam op dat moment niet verder en besloot om Maylo erbij te halen. Gewoon, om te kijken wat dat doet. Hij is vrijwel het hele gesprek gebleven, waar hij meestal na een paar minuten al de kamer uit zou lopen. Het meisje hoefde maar even haar hand op zijn koppie te leggen om zich iets beter te voelen.”
Dat Maylo erbij hoort, is ook te zien op Marloes’ prikbord. Daar hangen tekeningen die kinderen speciaal voor hem hebben gemaakt. Aan aandacht op papier dus geen gebrek. Maar je mag hem ook gewoon komen aaien. Niet op donderdag, natuurlijk.