Toen ik jong was
In deze reeks duiken we met collega’s terug in hun kindertijd. Waar begon hun nieuwsgierigheid? Wat maakte hen tot wie ze nu zijn? En hoe komt dat terug in hun werk bij Youz?
Bij ons krijg je de ruimte om kinderen en jongeren te helpen én om je eigen kleine ik trots te maken.
Meest recente verhaal - Alexander Verbeek (Psycholoog)
Als ik terugdenk aan mijn jongere zelf, dan denk ik aan mijn voorliefde voor verhalen, iets dat een rode draad is door mijn hele leven heen.
Als kind was ik altijd al hartstikke dol op verhalen, zowel om te lezen als om te schrijven. Ik verslond al op jonge leeftijd boeken. Ik leerde al op erg jonge leeftijd lezen en mijn leessnelheid werd binnen de familie beroemd en berucht.
Op de basisschool weet ik nog dat er een oefening was, volgens mij mochten we dat na de pauze doen, waarin we een foto te zien kregen en daar moesten we dan een verhaal omheen schrijven. De meeste kinderen zagen de foto, schreven er misschien twee zinnen over en gingen daarna door met hun volgende werkje. Ik schreef hele verhalen om die foto's, tot op het punt dat ik uiteindelijk niet eens meer de moeite nam om een foto te pakken. Ik schreef na de pauze gewoon mijn eigen verhaal verder, zonder foto. Ik herinner me nog dat op een gesprek met mijn ouders waar ik bij was er gezegd werd: ‘Die jongen wordt later schrijver.’
Het schakelpunt
Mijn voorliefde voor verhalen kwam vooral doordat ik zoveel plezier haalde uit het lezen over de karakters, en met hen een reis doormaakte. Ik heb het altijd fijn gevonden om in het hoofd van een karakter te kruipen en erachter te komen: waarom doe je dit, wat is jouw drijfveer? En een verhaal is geen verhaal als de keuzes soms wat onlogisch zijn. Mijn favoriete punt in het verhaal was vaak het schakelpunt, waarop de hoofdpersoon bedenkt: ‘Oh, ik moet het anders doen.’
Ik lees nog steeds, maar mijn liefde voor mijn werk is wel een beetje hetzelfde. Ik vind het zo leuk om cliënten richting dat 'schakelpunt' te krijgen, waar ze beseffen dat ze het ook anders kunnen doen, net zoals de karakters uit mijn boeken.
‘Elk traject is een verhaal dat je samen aangaat’
Om daar te komen moet je de keuzes maken die je gemaakt hebt, en daarvoor moet je ze uit kunnen leggen. Zoals ik vroeger (en nog steeds) graag in de hoofden van mijn karakters zit, zo zit ik ook graag in de hoofden van mijn cliënten, waarin ik hun gedachtenpatronen leer begrijpen, waarna ik ze zo ver probeer te krijgen dat ze de zaken op een andere manier bekijken. Dat is heel dankbaar werk.
Als je het breed bekijkt, is elk traject dat je aangaat met een cliënt een verhaal dat je samen vertelt. En ik vertel de verhalen samen met mijn cliënten heel graag.
Eigen creativiteit
De verhalen die ik met mijn cliënten vertel zijn niet altijd binnen de gebaande paden. Ik doe de dingen graag op mijn eigen manier en binnen mijn werk is dat ook het geval. Natuurlijk schroom ik niet terug voor een goed protocol, als het werkt dan werkt het en zal ik het zeker ook inzetten. Maar soms is er meer dan dat nodig en moet iemand even buiten de gebaande paden lopen. Zo buiten de paden lopen en mensen zo op een onorthodoxe manier helpen vind ik leuk en ik vind het heerlijk dat ik daarvoor de ruimte krijg binnen Youz. Ik zou diep ongelukkig worden van alleen maar een protocol afnemen en dat steeds herhaaldelijk blijven doen - ik gebruik graag mijn creativiteit om mensen te helpen.
De richting waar ik het meest thuis hoor
Als ik terugdenk aan mijn jongere zelf en hoe die nu naar mij zou kijken? Dan zou hij zich eerst afvragen waarom ik geen fulltime schrijver ben geworden, haha. Als ik hem uitleg dat ik nog steeds fanatiek schrijf en lees, maar dat dit de richting is waar ik het meeste thuishoor, zou hij wat ontspannen en zou hij denk ik best trots op me zijn.Ik gebruik mijn liefde voor verhalen om anderen te helpen en om kinderen te helpen, van zijn leeftijd en ouder. Op het moment dat dát doordringt, zou mijn jongere zelf zeker denken: ‘Oh, ik doe later goed en nuttig werk’.
Lees ook de andere verhalen
Ontdek hoe de jeugd van collega’s doorwerkt in hun werk van nu.
Annemieke de Bruin (Receptioniste)
Waar ik aan denk bij ‘vroeger’? Dat mijn moeder altijd thuis was met een kopje thee als ik uit school kwam.
Nu mijn moeder recent is overleden, komen er veel herinneringen terug. Zoals dat we tijdens de zomervakantie bij Jamin een ijsje haalden met een kauwgombal (die vreselijk smaakte). Het was de tijd van nog op straat spelen met de buurtkinderen. Spelletjes als ‘Annemaria Koekoek’ en ‘lummelen’, tot de lantaarns aangingen. Touwtje springen, elastieken, knikkeren, tollen. De tijd van de zolder verbouwen tot een tent bij regenachtig weer. Schooltje spelen of met het houten winkeltje spelen. Poppenkast met Jan Klaassen en Katrijn, kralen rijgen en kleuren.
De tijd van af en toe op woensdagmiddag televisie kijken. Pipi Langkous of Swiebertje. Op zaterdagavond gezelschapspelletjes spelen met mijn ouders. Vooral het spelletje 'Stap op' en 'Sliep uit' waren favoriet. En soms nog opblijven om de Ted de Braakshow te zien.
Uit logeren bij opa en oma. Opa die me meenam naar de pratende koeien. Zomaar een greep uit mijn jeugd, opgroeiend in de kleurrijke jaren 70.
Was ik nog maar jong … en weten wat ik nu weet. Wat ik meeneem uit die tijd, is het gevoel van aandacht en veiligheid.
Ik hoop in mijn werk als receptioniste bij de Doctor Welylaan, de kinderen wat extra aandacht te geven, doormiddel van een kleurplaat of door jongeren een luisterend oor te bieden, samen met mijn collega.
Koen van Wingerde (Manager Bedrijfsvoering)
Toen ik jong was, zei ik dat ik later ‘papa’ wilde worden. Niet omdat ik het ouderschap al begreep, maar omdat het voor mij stond voor warmte en verbinding. Het kinderbrein fascineerde me toen al omdat het zo eerlijk en puur is. Ik groeide zelf veilig op, maar zag al vroeg dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Dat maakte me nieuwsgierig naar mensen en hun verhalen.
Die open houding neem ik nog steeds mee in mijn werk. Ik heb zelf een fijne en liefdevolle opvoeding gehad, maar ik kreeg al vroeg mee dat dit niet vanzelfsprekend is voor iedereen. Later in mijn jeugd kwam ik in aanraking met veel verschillende mensen en leefwerelden. Dat heeft me heel nieuwsgierig gemaakt naar anderen. Ik kijk met een open blik, altijd op zoek naar verbinding.
Verbinding is bij kinderen van wezenlijk belang. Met ouders en vrienden, en later ook met collega’s. Voor collega’s is het op hun beurt volgens mij net zo belangrijk. We hebben door de jaren heen zo veel filters geïnternaliseerd dat ik het mensen om me heen zou gunnen om wat vaker kind te kunnen zijn.
Als je kijkt naar de wereld van nu, met alles wat er op ons afkomt, zie ik twee krachten die essentieel zijn voor een gezond en gelukkig leven: plezier en verbinding. Dat gun ik de kinderen op onze kliniek, maar net zo goed de collega’s die elke dag met zoveel bevlogenheid werken met een complexe doelgroep. Het kan me nog steeds raken als ik collega’s of kinderen met passie en plezier zie vertellen. Ik ben daar oprecht trots op!
Marjolijn Noteboom (behandelaar deeltijdbehandeling dr. Leo Kannerhuis)
"Toen ik jong was hield ik me vooral bezig met spelen, gezelligheid en plezier maken. Tijdens vakanties huppelde ik vrolijk rond zonder oog te hebben voor serieuze ontdekkingen. Ik genoot gewoon van het moment. Na school speelde ik graag buiten met vriendinnen of zat ik bij mijn zusje in de box. Ik zocht graag gezelschap, hield van samen zijn en creatief bezig zijn."
Dave Hoppema (Contentmanager - Marketing Communicatie Youz)
"Toen ik jong was, was ik bijna altijd buiten te vinden. Voetballen met vriendjes, hutten bouwen, eindeloze vakanties met familie, daar haalde ik mijn plezier en vrijheid vandaan. Tegelijkertijd speelde er thuis veel onrust. Van een scheiding, naar een moeder die in een inrichting terechtkwam, tot haar overlijden toen ik twaalf was. Mijn moeder was altijd vrolijk, maar droeg diep verdriet met zich mee dat ze niet kon uiten. Ze zocht geen hulp. Als kind besloot ik al: als ik later groot ben, wil ik dat anders doen. Ik wilde leren voelen, leren openstaan, leren om wél om hulp te vragen. Dat zaadje is uiteindelijk de basis geworden van wie ik ben."
"Werken bij Youz is voor mij meer dan werk. Het voelt ergens als een levensmissie: mezelf blijven ontwikkelen, groeien, open zijn en dat zaadje ook doorgeven aan anderen. Als mindfulness trainer, in mijn creativiteit, in mijn mens-zijn én achter de schermen als contentmanager. Iets kunnen bijdragen door onze website zo in te richten dat mensen snel de informatie vinden die ze nodig hebben over hulp en klachten. De hulp die mijn moeder destijds helaas niet zocht, en die ik anderen nu wél gun. Maar ook verhalen op te halen en jongeren een stem te geven. Een jongere zei ooit tegen me: "Als ik op de fiets zit, ben ik niet meer bang om achterom te kijken. Ik kan gewoon weer de eendjes zien en de natuur om mij heen en de mensen om mij." Zo’n kleine verandering, maar eigenlijk heel groot. Ik ben trots dat hoe klein soms ook, ik mag bijdragen aan het welzijn van jongeren."
Mattijs Schurink (Manager bedrijfsvoering Youz Twente)
"Vroeger hield ik van samen optrekken met anderen en dingen ondernemen. Nieuwe dingen doen en bedenken. Ook gingen we vaak de natuur in, in het bos survival spelen of zelf met takken en stammetjes gereedschappen maken."
"Dat vind ik terug in mijn werk. Samen met de professionals kijken hoe de beste zorg te leveren, wat hiervoor nodig is en dat te faciliteren. Maar ook vooruit te kijken, ontwikkelingen in het zorglandschap en de maatschappij te zien en daar op in te spelen. Dit vraagt steeds meer creativiteit en over bepaalde zaken heen kijken en denken. Die ruimte hiervoor ligt er binnen onze organisatie en de manier waarop wij met elkaar samenwerken. Dat maakt werken binnen Parnassia Groep en specifiek Youz zo leuk en voor mij betekenisvol."
Linda Vrolijk (speltherapeut)
"Als kind hield ik van verhaaltjes spelen en kon ik mij uren vermaken met mijn knuffels, poppen en barbies. Zo zette ik mijn knuffels op een rij op mijn bed en speelde schooltje. Als tiener veranderde het spelen in toneelspelen. Als een verlegen meisje vond ik dit fantastisch, maar ook vaak spannend. Eigenlijk luisterde ik liever naar anderen dan dat ik zelf op de voorgrond stond."
